Over verhalen

6. Wielewaal voor Griet en Ellen


5.  Afscheid van Thea Wameling

image

Soms kom je op een uitvaart waar een verhaal over verteld moet worden. Bij zo”n afscheid was ik vandaag aanwezig, de uitvaart van Thea Wameling. We spraken of zagen elkaar niet veel, Thea en ik en ik had ergens in mijn netwerk al een tijdje terug vernomen dat het niet zo goed ging met haar. Dat ze inmiddels in het hospice was opgenomen, las ik afgelopen week in de Goudse Post, evenals haar overlijdensbericht. Op de begraafplaats trof ik een aantal dichters, schrijvers en kunstliefhebbers die al bij aanvang van de dienst vertelden over het mooie gedicht van Thea”s hand dat haar overlijdensbericht sierde en dat men hoopte dat de dienst ook deze sfeer zou ademen. Dat deed het en nog veel meer dan dat ! Familie en vrienden hadden mmv Thea een prachtuitvaart bedacht. Met veel witte rozen, muziek waar Thea gedichten bij had gemaakt en mooie liederen, gezongen door haar dochter. Er waren anekdotes, maar vooral het verhaal over Thea”s verblijf in het hospice, de berusting daarin en het elke dag nog te mogen genieten van het leven waren aangrijpend. En tot slot was daar het Thea-lief op de melodie van Edelweiss, staande gezongen door de “gemeente”. Ik vermoed dat Thea tevreden zou zijn geweest met dit evenement en heb haar kinderen naast condoleances ook complimenten gegeven. En na afloop een aantal overgebleven “Orde van diensten” meegenomen voor Gouwenaars die er vast bij hadden willen zijn, maar dat om de één of andere reden niet konden. Het was een mooi vaarwel….

image

4. Moos, een kat met een verhaal

MOOS

Moos is niet meer onder ons. Hij is strijdend ten onder gegaan, zoals we dat van hem gewend waren.

Zijn leven begint in het Goudse op 6 juni 1999. Als kitten komt hij bij een klein gezin waar al jarenlang een poes woont. Maar kitten Moos voelt zich er al snel heer en meester en de oude poes durft nauwelijks haar huis nog in. Dat is de reden dat er in de lerarenkamer van de GSG (toen nog geen Leo Vroman) een briefje komt te hangen met de vraag wie er een goed tehuis voor Moos heeft. Zo komt hij bij ons te wonen. Al twee keer verhuisd in zijn 3 maanden jonge leven EN de grote zonsverduistering mee gemaakt ! Met het hele gezin gaan we hem ophalen ergens in september en vanaf dat moment zal zijn leven zich afspelen op de rand van Goverwelle en Oosterwei.

Moos ontwikkelt zich al snel tot een echte buitenkat. Daar is het dan ook een perfecte omgeving voor. Heel veel tuinen aan een vijver, een straat en vervolgens nog een rij huizen met daarachter het Gouds Geschenk. Daar valt van alles te vangen: musjes en spreeuwen, om mee te beginnen. Vervolgens af en toe een kool of pimpelmees en daarna het grotere werk. Jonge loslopende konijnen uit een tuin verderop, jonge eenden en vis. Her en der worden rigoreuze maatregelen getroffen om te voorkomen dat er nog meer steur uit een particuliere vijver wordt gevist: schrikdraad helpt beter dan een net spannen. Daar kun je namelijk toch wel onder vissen.  Er is enige twijfel of meneer twee of drie keer een ijsvogel op het menu heeft staan: hij laat voor ons de vleugeltjes en één keer een geringd pootje achter. Egels en kikkers zijn vooral leuk om mee te spelen, alhoewel zo’n egel wel vermoeiend is.Bovendien prikken ze.  En dan is er nog de keer dat ik een hoop lawaai beneden in de gang hoor en Moos een mol aan de haak heeft geslagen. De romp van het slachtoffer ligt er nog, de kop is verdwenen, de gang besmeurd met bloed en iets ondefinieerbaars. Over de gekooide parkieten uit eigen huis en een in de schuur huizend jong muizengezin zal ik hier verder niet uitweiden. Na dergelijke braspartijen laat hij zich soms wijselijk even niet teveel in huis zien. Ook meegroeien met de seizoenen is een feest. In het voorjaar al dat heerlijke hulpeloze vogelspul dat soms niet eens aan een eerste vliegles toekomt en in de winter, als het meezit: ijs op de vijver en dan wakvissen ! Of de baasjes die sneeuwballen gooien die je dan kunt proberen te apporteren.

En dan zijn er natuurlijk de overige buurtkatten die je niet alleen uit je eigen tuin, maar ook uit de buurtuinen moet houden. En de buurhond Rakker, een Jack Russell. Die rent binnenshuis kilometers de schuifpui langs, terwijl Moos zich heerlijk buiten in het zonnetje voor dezelfde schuifpui posteert. Aan zijn vechtpartijen houdt hij twee ingekeepte oren over en waarschijnlijk is het abces aan zijn kaak ook te danken aan een strijdwond. Dat is trouwens geen lolletje voor Moos: een operatie aan je kaak moeten ondergaan, vervolgens een kap om krijgen en niet naar buiten mogen, allemaal tot daar aan toe ! Maar dat je vervolgens je behoefte op een kattenbak moet doen, waar de deksel vanaf gehaald is omdat je er anders met die kap niet door kan….beneden alle kattenpeil !

Hij loopt tegen de tien als hij iets rustiger wordt. Uiteraard nog wel steeds heerser van de buurt, dat blijft hij tot het laatst. Tot een jaar of wat geleden weet hij zich regelmatig een plaatsje in een puberbed toe te eigenen, het ouderlijk bed blijft tot de laatste snik verboden terrein. Tenzij alleen de baas er in ligt….die is makkelijker. En het laatste jaar komt Moos regelmatig in de ochtend goedemorgen wensen op bed. De baas heeft trouwens de ideale schoot om op te liggen. Als het voetenstuk van de stoel naar boven gaat, weet je dat het tijd is ! En zo gaan de jaren van Moos gestaag voorbij.

In september 2015 is er een soort knobbel te voelen op zijn linkervoorpoot. Het blijkt een kwaadaardig kankergezwel te zijn en in overleg met de dierenarts besluiten we Moos niet te laten opereren. Moos gaat een tijd tegemoet waarin hij nog nooit zo verwend, aangehaald en vertroeteld is. Hij krijgt pijnstillers, voor het geval hij pijn heeft en tot half april gaat het redelijk. Hij eet goed en valt niet af, we zien hem zijn nagels scherpen aan hout en hij blijft alert op alles wat beweegt in de tuin. Vangen doet hij niets meer, maar met zo’n uitgebreide menukaart is dat ook niet nodig.

En dan gaat vanaf mei het gezwel groeien en erger nog, bloeden. Tot maandag wordt de wond dagelijks wat groter, maar dan lijkt de kanker zijn eindspurt in te zetten. Moos heeft een dagtaak aan het likken van de stinkende etterende wond, heeft er zichtbaar last van en kan zichzelf niet goed meer wassen.  Terwijl we op woensdag aan onze terugreis beginnen uit Frankrijk is de datum inmiddels door Saskia en de dierenarts vastgesteld dat we Moos in zullen laten slapen. Ik zie hem vrijdag zijn laatste rondje naar de tuinen ter rechterzijde van de onze maken. De linkerkant kan hij niet meer door het struikgewas en hij hoeft ook niet meer mee de straat op aan de voorkant. De eetlust blijft, wonderlijk genoeg. Misschien is dat het enige, behalve knuffelen en aanhalen, dat zijn aandacht afleidt. En dan komt rond half zeven de dierenarts. Het eind is helaas niet waar we op hopen, maar wel wat we van Moos konden verwachten. Vechtend tegen de pijn van de spuit gaat hij ten onder. We hadden hem zo graag een rustige natuurlijke dood gegund, maar dat was hem niet gegeven. We zijn blij dat hij bijna 17 jaar in ons huis wilde wonen. We missen hem vreselijk, maar ook het Moosloos tijdperk zal wennen.

 

3. Wereldverteldag, zondag 20 maart, over “Sterke vrouwen” wvd-logo-web-klein wereldverteldag

Een uitgelezen dag om te vertellen over Anna Barbara van Meerten Schilperoort. Daarom bent u van harte uitgenodigd om a.s. zondag om 15.00 te komen luisteren op de Oude Begraafplaats, Prins Hendrikstraat 3 in Gouda. Graag tot zondag.

2. Vrouwtje van Gouda

Hoe een toevallig gesignaleerde tweet en voorbereidingen voor wandelingen en verhalen waar vrouwen uit de geschiedenis een hoofdrol in spelen kunnen leiden tot een nieuw verhaal. En tegelijkertijd zou dit verhaal net zo goed passen op de pagina Verbindingen.

Op zoek naar een goedgelijkend portret van Wilhelmina van Pruisen valt mij plots een opmerking op in Wikipedia: #Gendergap. Een oproep om dit weekeind in @Wikimedia mee te werken aan #InternationaleVrouwendag om zo op 8 maart gezamenlijk het vrouwelijk aandeel op Wikipedia te stimuleren. Onmiddelijk moet ik aan Wilhelmina van Pruisen zelf denken, maar ze wordt direct overschaduwd door de gedachte aan Anna Barbara van Meerten – Schilperoort. De vrouw die gedurende een jaarlang in Gouda extra aandacht kreeg om haar aan de vergetelheid te onttrekken. Dat is goed gelukt, met o.a. een nieuwe grafsteen. Bovendien heeft ze een plek in 1001 Vrouwen van Els Kloek en een artikel op Wikipedia. Misschien kan daar nog iets aan toegevoegd worden.

Op de oproeppagina van Wikimedia Nederland prijkt echter een lijst met ongeveer 500 vrouwennamen die GEEN eigen artikel hebben .”Gewenst” dus ! Waaronder #VrouwtjevanGouda. In historische Goudse kringen heb ik weleens over haar horen verhalen. Mijn doelstelling voor vandaag moge duidelijk zijn !

1. Geluksroute Gouda in ID-college

Een mooi verhaal over de Geluksroute in het ID-college in Gouda. Daar waren een aantal lokalen ingericht t.b.v. Het Geluk: waaronder een complimentenlokaal, een lichtbrengerslokaal en een tearoom. Op de laatste plek had ik mijn tjalk aangelegd en werden leerlingen nieuwsgierig naar het soort geluk dat zich daarin bevond. Zelfs voor mij is het vaak een verrassing wat er onder het dek vandaan komt en waar ik mensen blij mee maak, maar toevalligerwijs had ik er net een voorwerp in gedaan dat ik onlangs in een Goudse winkel had gekocht: een onbreekbaar glas. Dat is iets waar ik gelukkig van word: geen scherven in de vaatwasser of afwasteil, maar een glas waar ik al een aantal keren mee de proef op de som had genomen door ermee op tafel te slaan. Het brak niet, dat demonstreerde ik ook dit keer. Een jongedame vroeg of het echt waar was en ik gaf haar het glas. Ze raapte al haar moed bij elkaar, liet het glas uit haar handen vallen en…..vervolgens brak het in duizend stukjes. Ze vond het vreselijk dat het gebeurde, voelde zich schuldig en het kostte me enige moeite haar te overtuigen dat ze dit voorval in een ander licht moest zien. Scherven brengen immers geluk !

Vervolgd op 30 april

N.a.v. bovenstaand verhaal heb ik de (on)geluksvogel die het glas brak beloofd naar de winkel terug te gaan met het kapotte glas. Nou is dat voor mij geen enkel probleem, want http://www.houseofgoods.nl aan de Lange Groenendaal in Gouda is een heerlijke winkel. Verrast door het gebroken glas werd mij verteld dat na nieuwe levering aan de winkel een nieuw glas voor mij klaar zou staan. En zo geschiede dat er nu dus 8 onbreekbare glazen in onze kast staan. Wij laten ons uiteindelijk niet door één kapot uit het veld slaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s