Onderweg met mijn onderdanen

Voor heel de mens is zo’n ochtendwandeling goed, maar mijn onderdanen genieten het meest van dit feest. Ze lijken de laatste jaren een beetje een eigen leven te leiden. Voor ik wist waar de schoen wringt zijn ze ongemerkt zelfstandig aan botontwikkeling gaan doen, zetten ze soms de hakken in het zand of hebben plots last van lange tenen. Maar nu is het voorjaar ook voor dit koppeltje toch echt weer begonnen en gaan we zoveel mogelijk blootsvoets op pad. 

Tot het warme weer mijn onderdanen danig uit balans bracht. Ze verzamelden zoveel vocht dat het woord voetbad plots voor mij een andere betekenis kreeg. Van een gespecialiseerde vriendin kreeg ik het volgende advies:  haal je voeten meermaal daags een paar minuten voor het voetlicht. Kwestie van omdenken om te menen dat je ze op een voetstuk plaatst, maar ik moet zeggen: het helpt ! De wereld op z’n kop en nu maar hopen dat het geen jubeltenen worden ! 

Advertenties

Het nieuwe jaar 2018 van start

In de Europese middeleeuwen vierde men het nieuwe jaar met Pasen. Uiteraard op christelijke wijze, met de dood en opstanding van Jezus. Mocht je ooit meer willen weten over die tijd, kan ik je van harte het boek Pelgrim, Poorter, Pöeet aanbevelen van Ernst Borse.

Intussen is ons 20-ste eeuwse nieuwjaar al weer in de lente aanbeland en geeft het mij persoonlijk toch ook een soort nieuwjaarsgevoel. Ik en de mijnen laten een zware tijd achter ons en verheugen ons op de verrassingen die ons de komende tijd te wachten staan. En op puur persoonlijk vlak staat dat het project “boek”, de #TjalkvanCarolyt, op uitbarsten. Natuurlijk gaan jullie daar op deze plek meer over lezen, maar ik ben ook daadwerkelijk met #voorproefjes bezig. Zaterdag voor een week heb ik dat gedaan tijdens de officiële opening van de openbare bibliotheek in Leeuwarden: www.dbieb.nl, gevestigd in de Blokhuispoort. Mooi feest was dat ! Heb daar verteld over mijn oud-oud-oud-oudtante Mariken. Ongeveer hetzelfde doe ik zaterdag 14 april nogmaals bij Verkaaikboeken in thuishaven Gouda tijdens de #Bookstoreday2018. Ben daar trouwens niet de enige, ook auteurs #SanneRoosenboom, #RosemariedeHeij en #ArendvanDam zijn er te gast.

Ik ga uiteraard ook een tipje van de sluier oplichten over mijn kleine vloot van tjalken en welke koers ik momenteel vaar ! Komen jullie luisteren tussen 14.00 en 16.00 ?

Voordat ik voor vandaag een punt zet achter dit blog, wil ik jullie echter nog even mee terugnemen naar de zonsopkomst vanmorgen, hier vlakbij in Gouda. Om mijn benodigde buitenlucht en lichaamsbeweging veilig te stellen begeleidde ik vanmorgen mijn lief naar de trein, om vervolgens een stukje oostwaarts te wandelen, de zonsopkomst tegemoet. Op de hoek bij de Willenskade aangekomen werd ik begroet door een menigte weidevogels: kievitten, grutto’s, ganzen, meerkoeten, eenden. Druk bezig met HUN nieuwe jaar, baltsend of al broedend of hun nesten verdedigend tegen al te opdringerige soortgenoten of roofvogels op zoek naar lekkere hapjes voor eigen lief en/of kroost. Zo liep ik richting Twaalfmorgen om daarna linksaf via de Goudse Hout de terugreis te aanvaarden. Via dat beginnende nieuwe leven recht de aanblik van de dood tegemoet. Toen ik een enorme zwanenveer opraapte viel mijn oog op een enorme witte verenberg er vlak achter. Twee dode zwanen aan de overkant van dat weiland vol leven. Ook in de dierenwereld zijn leven en dood onafscheidelijk. Trouwens weleens een mooi lied gehoord over een stervende zwaan ? #Arcadelt: Il blanco e folie cigno

Douwina en Carolina

Moeder Douwina en dochter Carolina. Ben druk in de weer met mijn grootmoeder en overgrootmoeder rechts onderin beeld. Valt niet mee hun verhaal te vertellen dat speelt tussen 22 januari 1898 en 22 januari 1928 in Emmercompascuum. Maar wel heel boeiend !

Jaaroverzicht 2017

Me teruggetrokken in mijn holletje aan het eind van dit jaar. Links en midden op het plaatje alles wat was en is. Midden en rechts alles wat is en wat klaar ligt om verwerkt te worden. Hoop in de loop van week 1 de eerste nieuwsbrief vanuit mijn tjalk te posten. Mocht je die niet van mij ontvangen en wil je de brief toch graag lezen, geef me dan even een seintje. En voor andersom geldt dat uiteraard ook ! Wens jullie allemaal een goed uiteinde en een mooi 2018. En als laatste voor jullie een versgebakken #ollekebolleke, dat mijn lieve Peter net even gemaakt heeft bij RTVGouwestad. Vanavond om 22.00 te beluisteren. Gouwestad 106.2….

 O Gouda glazenstad, blijf me verbazen stad. Kleine verdwazingen, blijf toch maar goud.

Laatste decemberdag, suiker en gemberdag. Vuurwerk en belletjes. Voornemens zat !

Weeshuiscomplex

Vandaag op een bijzondere plek een verhaal mogen vertellen. Voor een koperen echtpaar en hun gasten. Op een bijzondere dag en in een uniform dat ik heb mogen lenen van weeshuismoeder Ellie Wout.

Het werd een prachtige middag op deze plek vol herinneringen aan de Spieringstraat 1 in Gouda. Voordat ik aan mijn verhaal over de nonnen, de wezen en de boeken begon was er een officieel moment voor bruid en bruidegom. En hoe mooi was het dat de bruid haar verhaal begon met het aansteken van een kaars in verband met de Eeuwigheidszondag. Het is het “allerzielen” feest van de protestante kerken, de laatste zondag in het liturgisch jaar en de dag waarop de overleden geliefden gezamenlijk herdacht worden. En zo bleek onze lieve kleindochter Ayla ook vanmiddag onverwacht weer aanwezig…

Tussen “De mensen van voorbij” en “13 manen om je dromen waar te maken” 

Kreeg gisteren de vraag van wie dat gedicht ook weer was. Ik ken het maar de naam van de dichteres was mij ontschoten. Vlak voor ze vertrok kwam de vrouw die de vraag had gesteld en met wie ik zo’n onverwacht, fijn gesprek had me het antwoord nog even brengen: Hanna Lam. Heb het gedicht net opgezocht en herlezen: De mensen van voorbijHet zijn woorden die, aan het eind van deze onvergetelijke zomer van 2017, op zijn plek vallen. 

Vorig weekeind met mijn lief op pad geweest naar een van zijn favoriete reisbestemmingen. Tussen al dat zinloos geweld heb ik inmiddels toch ook een plek ontdekt die mij inspireert. Met dank aan de vrouw die de kunst verstond om de mensen van voorbij te laten voortleven. De door haar nagelaten beelden zorgen ervoor dat wij haar verhaal en dat van haar dierbaarsten 100 jaar later nog steeds door vertellen. Käthe Kolwitz is haar naam. Een vrouw om naar op te kijken.

De twee foto’s tonen een beetje het niemandsland dat NU heet. Want tussen die twee was gisteren het moment dat die droom waarmaken steeds concreter wordt: het schrijven van De tjalk van Carolyt. Eind van het jaar moet het af zijn. Ik betwijfel of in dat boek de namen van Käthe Kolwitz, Esther Kraaijenbrink, Caroline Groeneveld of Angela van Bebber voor zullen komen, maar kan jullie verzekeren dat ze in “mijn nu” best belangrijk zijn.